“Намайг олох үед”: Агуй уулын цасан шуурганд ан агнуурчид ба ан болсон хүмүүс тулгарав

Ривен

Өвгөн хэлэхдээ, бидний бай энэ жижиг хотод нуугдаж байгаа гэнэ. Колорадо мужийн Экспанс.

Хүйтэн, цас. Хуучин автомашины халаагуур ч амьсгал минь хөлдөхөөс сэргийлж чадахгүй.

Хүйтэн ч яахав.

Би үүнээс ч хүйтэн байсан.

Би хэнийг ч алж байгаагүй. Бүүн алсан. Өвгөн ч мөн адил. Хоёр удаа ч гэх мэт. Тэд намайг хэзээ ч асуугаагүй. Магадгүй би цорын ганц охин учраас байх. Гэвч одоо асууж байна.

“Байшин эндээс хагас милийн зайд байна,” гэж өвгөн хэлнэ. “Тэр ч байтугай? Олон жилийн турш, одоо бид ердөө хагас милийн зайд ирлээ.”

ИНДЭР ТАСАГДСАН

Долоо хоног бүр The Colorado Sun болон Colorado Humanities & Center For The Book Колорадогийн нэгэн номноос ишлэл, зохиолчтой ярилцлага хүргэдэг.

Бүүн юу ч хэлэхгүй. Түүний үс нойрмог, царай тайван харагдана, гэвч би ахын нүүр дээрх илэрхийллийн доор юу байгааг мэднэ.

“Хэзээ хийх вэ?” гэж асуув. Бид хотын төвд зогсож байна, хэрэв үүнийг хот гэж нэрлэж болох юм бол. Энэ газар маш жижиг. Бид ийм олон газраар явсан. Хэн ч асуулт асуудаггүй, учир нь тэд өөрсдөө асуулт хариулахыг хүсдэггүй хотууд. Нуугдах хотууд. Бидэнд яг таарсан нь ийм.

Алсны дараа бид энд үлдэхгүй.

“Магадгүй удахгүй,” гэж өвгөн хэлнэ. “Хэрэв чи бэлэн бол.”

Бэлэн үү?

Би үүний талаар огт бодож байгаагүй. Энэ нь надад сонголт байгаа мэт сонсогдож байна.

“Чи үнэхээр хийхгүй байх уу?”

Тэр хэдий ч түүнээс олонтаа асуудаг, тэр зорилтот хүн хаана амьдарч байгааг мэдсэнээс хойш. Тэр үргэлж ижил хариулдаг.

“Олон жилийн өмнө би хийх байсан,” гэж тэр хэлнэ. “Энэ алах ажил миний дээр байх ёстой гэж бодож байсан. Гэвч одоо энэ үхэл гурван бидний хамтын хэрэг. Мөн би чамайг үүнийг хийж чадна гэдэгт итгэлтэй байх ёстой, миний явахаас өмнө.”

Бүүн анх удаа сэрэмжтэй хөдөлж, “Чи хаашаа ч явахгүй, Койот” гэв.

Аав маань бидний түүнийг “Аав” гэж дуудахад дургүй. Тэр үүнийг хэт хүнлэг гэж үздэг. Тэр “Койот” гэж дуудуулахыг илүүд үздэг. Заримдаа би түүнийг тэгж дууддаг. Гэвч толгойдоо тэр минь л өвгөн. Тэр үүнд уурлах байсан. Магадгүй тийм учраас би үргэлж тэгж дууддаг.

Тийм ч үнэхээр хөгшин биш, тавин долоотой. Гэвч тэр үргэлж үхэх дундуур байгаа мэт харагддаг. Яагаад ч юм одоо илүү.

“Чи намайг тийм гэдгийг мэднэ” гэж өвгөн Бүүнд хэлнэ.

“Эмч тусалж чадна” гэж Бүүн хариулна. Бид хоёулаа өвгөн энэ талаар юу гэж хэлэхийг мэднэ.

“Зэрлэг амьтад эмчтэй болдоггүй. Байгальтай тэмцэхэд нэр хүнд байхгүй.”

Өвгөний жин буурсан, арван фунтээс доошгүй, тэр үүнийг ердөө алдах шаардлагагүй байсан. Араг яс болоогүй ч тийш явж байна. Би энэ тухай бодохгүй байхыг хичээдэг, гэвч бодогддог. Би түүнийг үргэлж үхсэн байхыг төсөөлдөг. Хөдөлгөөнгүй хэвтэж байгааг. Сүүлчийн үгс нь дуусч. Амьтдын алдар, хүнийг хаягдахын тухай, бидний өнгөрсөн тухай, эсвэл Бүүн, би хоёр л үлдсэний дараа юу болох ёстойгийн тухай ярилцахгүй.

Би түүнийг алдахыг хүсдэггүй. Гэвч бага ярьсан нь дээр.

“Чи цаг хэрэгтэй юу, Ривен?”

Би толгойгоо дохино. Үнэхээр цаг хэрэгтэй учраас биш, харин “үгүй” гэж хэлэх аргаа мэддэггүйн улмаас.

Алах нь зөнгөөр хийгддэг байх ёстой. Бүүн, өвгөн хоёр үүнийг амьсгалах мэт болгож хэлсэн. Гэвч миний гар чичирч байгаа, ходоод минь эвгүй. Би айдаггүй. Зүгээр л… бэлэн биш байна.

Би бэлэн байхыг хүсдэг. Бэлэн байх ёстой. Түүний төлөө. Бүүний төлөө. Өөрийнхөө төлөө.

“Магадгүй бид юу ч идэж болох” гэж хэлнэ.

“Амьтад гэдэс хоосон байхад алдаг” гэж өвгөн шууд хэлнэ, хэлэхийг хүлээж байсан мэт. “Тийм учраас тэд алдаг.”

Тэр ийм зүйл ихэвчлэн хэлдэг.

“Гуйя, Койот.”

Тэр бодоод толгойгоо дохино. “За. Бид чамд хоол авна.”

Зөвхөн хоолны тухай бодох л миний дотор ямар нэг зүйлд хүрнэ. Өчигдөр оройн хоолонд бараг хүрээгүй ч одоо, тэр өдөр нь, би маш их цангасан байна.

Энэ нь намайг бодогдуулна:

Олз хэзээ ч хамгийн сүүлийн идээ гэдгээ мэддэг үү?

Энни

Экспанс, Колорадо 12-р сарын 23 09:48

Байшин над руу ямар нэг зүйл хэлэх гэж байгаа мэт тэсч байна.

Би урд цонхоор харна. Гадаа хэн ч байхгүй. Урд хаалгыг нээж, гадагшаа харна. Өглөө бүрхэг, хүнд.

Чимээгүй.

Цас хараахан орж эхлээгүй ч, би түүний үнэрийг мэдэрч байна.

Би хаалгыг хааж, өөртөө итгүүлнэ, бид сайн байна. Гэвч ой санамжийн өдөр болгонд айдас үргэлж дахин ирдэг.

Дөрвөн жилийн өмнө энэ өдөр би Жесси Линчийг нүүрэнд нь буудаж, түүний гавлын ясны нэг хэсэг нисэхийг харсан.

Тэр цагаас хойш жил бүр би хаалган дээрх тогших дуу хүлээсээр ирсэн.

Би одоо ч хүлээж байна.

“Ээж?”

Би цочин эргэв. Коралл аль хэдийн өвлийн пальто, гутлаа өмсчихсөн байна.

“Сайн уу, хонгор минь.”

“Чи зүгээр үү?”

Би санаа алдана. “Чи мэднэ дээ.”

“Тийм, мэдэж байна.” Дараа нь тэр гутлаа өргөв. “Эдгээр хэт жижиг байна.”

“Өнгөрсөн жил л чамд авсан шүү дээ.”

Тэр над руу “ээ, мэдэхгүй юу” гэсэн харцаар харав. “Ойрын жилд дахин тохиолдоно. Энэ бол хүний өсөлт гэдэг юм.”

Арван хоёр насандаа би ч тийм ам хурцгүй байсан болов уу? Магадгүй.

“Карбондэйл рүү дараагийн удаа явахдаа Ace Hardware-д зогсъё.”

“Тэнд сайн зүйл байхгүй. Amazon дээр ягаан өнгийн гоё гутал байдаг, маш хямд.”

Би түүнээс эргэн харж, Advent хуанли руу харж, энэ яриаг дахин эхлүүлэхийг хүсэхгүй байна.

“Amazon байхгүй” гэж хэлнэ.

“Яагаад-аа-аа-аа?” гэж тэр хүйтэн хөдөлгүүрийг асаахыг оролдож буй мэт урт дуугаар хэлнэ.

“Чи яагаад гэдгийг мэднэ.”

Миний алсан хүн хийгээд үхлээс цаашид биднийг хайхаа больсон гэж хэзээ ч бодож болохгүй. Тэр хүчирхэг сүлжээний нэг хэсэг байсан. Тийм учраас би Amazon-д үгүй гэнэ. Walmart-д үгүй. Etsy-д ч үгүй. Би хэн нэгний жагсаалтад орохыг хүсэхгүй байна. 1235 Cedarbrook Lane хаяг нь Энни, Коралл Вулф нэрстэй холбогдохыг хэн ч хүсэхгүй.

Тэдгээр нь жинхэнэ нэр биш ч гэсэн.

Гэхдээ ч гэсэн.

“Хэзээ надад энгийн зүйл хийхийг зөвшөөрөх вэ?”

Энэ яриаг бичлэг хийж, өглөө бүр тоглуулах нь илүү хялбар байх. Энэ нь дуусахгүй жүжиг шиг дахин дахин хэлэлцэхээс илүү. Коралл яагаад гэдгийг мэддэг ч, энэ нь түүнийг асуухаас хэзээ ч зогсоодоггүй.

“Чамд утас байгаа шүү дээ.”

“Тийм ээ, хуучин загварын түр утас.”

“Ажилладаг шүү дээ?”

“Би үзэн яддаг.”

“Чамд ухаалаг утас хэрэггүй” гэж хэлнэ.

“Чамд байгаа шүү дээ.”

“Зөвхөн шаардлагатай учраас. Камер болон хамгаалалтын системд хэрэгтэй.”

Би байршлыг хуваалцах функцийг үргэлж унтраасан байдаг. Энэ байшинд GPS хяналттай зүйл байхгүй. Үгүй ээ.

Тэр үүнийг ойлгох гэж оролдож байна.

“Энэ лав энгийн биш.”

Энэ бол шинэ гомдол. Би түүн рүү эргэв.

“Ийм л байх ёстой. Бид ингэж амьд үлддэг.”

Тэр уйтгартай санаа алдана. “Би амьд үлдмээр биш. Би амьдармаар байна.”

Одоо эхэллээ. Хэрэв тэд биднийг олбол юу болох талаар тэр ямар ч ойлголтгүй гэж хэлж болох байсан.

Заримдаа би үүнийг зургаар төсөөлдөг. Хаалга тогших. Модон шалан дээр гутлын дуу. Коралл хашгирах. Мөрөн дээр минь гар, нуруун дээр минь өвдөг, толгойн ёроолд минь буу. Эсвэл, дор хаяж, чимээгүй байдал. Тэдний ирсэн зүйлээ хийчихсэн, зөвхөн бидний сүнс үлдсэн тэр чимээгүй байдал.

“Би энгийн байхыг хүсэхгүй” гэж хэлнэ. “Энгийн байдал уйтгартай.” Би энэ яриа удаан үргэлжилж магадгүйг мэдээд, сэдвээ өөрчилнө. “Гутлууд чинь нэг долоо хоног тэсэх болно. Одоо цас оршихоос өмнө явцгаая.”

Өчигдөр дахин ой санамжийн өдөр байсан тул би бууж өгөхийг хүсч байна. 12-р сарын 22. Нөхөр минь, Коралын аав нүдний өмнө буудуулж амиа алдсан өдөр.

Техникийн хувьд энэ шөнө дундаас хойш болсон тул жинхэнэ нь 23-нд. Гэвч би нөхрийнхөө өдрийг тусдаа хүндэтгэхийг хүсдэг, Габриелийн үхлийг тушаасан хүнийг хайж олж алсан өдрөөр биш.

Коралл найман настай байхад болсон ч тэр санаж байна. Бид өчигдөр Габриелийн дурсгалд лаа асаасан, түүний тухай ярьж, хамтдаа уйлсан. Миний дүрмийг эвдэж, түүний нүүр дээр инээмсэглэл авчрахыг хүсэж байна. Тэр гутлыг Amazon-оос авахыг хүсэж байна. Гэвч бидний эсрэг хайсаар байгаа хүмүүс байгаа, сүүлчийн гайхшрал, айдас бүхий харцны үнэд хүрэх нь түр зуурын инээмсэглэлд тохирохгүй.

Бид хоёулаа гал тогооноос гарна, Коралл өрөө рүүгээ ханцуйгаа үлээн гүйнэ. Бид өөр өөрийн өрөөтэй, гэвч байшин жижиг учраас урд хаалганаас түүний өөртэйгөө ярьж буйг сонсож болно. Магадгүй тэр надтай ярьж, нэг нэг муухай үг хэлж байгаа байх.

Би бодлоо хөөж, Зул сарын модыг харна. Бид үүнийг өөрсдөө таслан авсан, байшингаас ойролцоогоор таван зуун фут зайтай. Бараг таван фут өндөр, төгс бус, гэрлээр чимэглэсэн, бидний эзэмшдэг цөөн тооны чимэглэлтэй. Модны доорх бэлгүүд бүгд Коралд зориулагдсан. Харли — дөрвөн настай алтан ретривер нохой — хайрцагт хэдэн амттантай оймс авна.

Миний нүд гал тогоотой ойр байрлах жижиг, боодолтой хайрцаг дээр тусна. Энэ бол Коралын зүүлтүүдийн нэг, би жил бүр нуугаад дахин өгдөг. Уламжлал.

Харли хаалганд хэвтэж, нэг хөмсгөө өргөөд надаас хөгжилтэй газар явах уу гэж асууж байна. Коралл түүнийг комик баатар Харли Куинний нэрээр нэрлэсэн, учир нь Харли Куинн “ухаантай” гэдэг. Би Харлиг Майамигаас зугтсаны дараа авсан бөгөөд энэ бол миний мэддэг хамгийн ухаантай бус нохой. Гэвч тэр манай алсын уулын байшингийн гадна юу сонсох вэ гэдгийг мэдэж байдаг. Энэ л чухал.

“Ир, охин минь” гэж хэлнэ.

Харли үсрэн босох ба би хар Patagonia хүрэмээ өмсөөд, урд хаалгыг онгойлгоно. Гадуур гарахын өмнө би зооринд байгаа Bose радио руу очиж, асаана. Гурван хоногийн турш сурталчилгааны зарлагагүй Зул сарын дуу дамжуулдаг AM станцад тохируулна. Зул сарын дуутай гэртээ ирэх нь сайхан байх, тэр үнэхээр охины сэтгэл санааг сайжруулж магадгүй.

Гадаа, өвлийн хурц хүйтэн нүүрийг минь хатгана. Цаг агаарын таамаглалаар, нэг цагийн дараа хоёр фут хүртэл цас орно. Надад Зул сарын өмнөх сүүлийн зүйлсийг авахаар хот руу явах хэрэгтэй, Коралл надтай хамт явах ёстой.

Тэр хэзээ ч ганцаараа байж болохгүй. Тийм учраас тэр гэрийн боловсрол авдаг. Одоо арван хоёр настай болсон тул энэ асуудал болж эхэлж байна.

“Явцгаая” гэж би байшин руу хашгирна. Хэдэн мөчийн дараа тэр гарч ирэн над руу шуудхан өнгөрч, 4Runner-т суулаа. Би дагаж, Харлид арын хаалгыг нээж өгөөд, жолооны суудалд суув. Цонхоор харан уулын оройн цаана, цас жирэмсэн мэт бүдэгхэн, хэлбэргүй үүлийг харна. Буцаж ирсний дараа би машинаа гаражид тавина.

Би урт замаар SUV-гээ доош, Cedarbrook Lane руу хөтөлнө, замын хоёр талд нарс мод ургасан. Би ойрхон хөрш Жон Хайлендын урт замыг харна. Түүний байшинг энд бүр харагдахгүй, миний шиг. Экспанс жижиг уулын хотын ихэнх хүмүүс ингэж дуртай. Модны ард нуугдсан, харагдахгүй. Олдохыг хүсдэггүй.

“Зул сарын урьдчилсан өмнөх өдөр” гэж би эвлэрүүлэх гэж оролдон хэлэв. “Энэ бол Die Hard шөнө.”

“За.”

Түний хариулт машин дотор агаар шиг хүйтэн. Би түүнд сэтгэлээ сайхан болгохыг хэлэхийг хүсч байсан ч аманд минь чимээгүй байлаа. Дөрвөн жилийн өмнө бид Зул сарын сэтгэлээ алдсан, ямар ч баярын кино энийг буцааж чадахгүй. Die Hard ч тэр дундаа үгүй.

Хотын төв хүртэл таван минутаас бага зам, миний тархи Майами дахь зогсоолын барилгад Жесси Линчид гурван сум хийсэн үйлдлийг байнга эргэлдүүлж байна. Буун дуу. Түүний гавлын яс салж, зарим хэсэг нь толгойноос нь гарч нисэв. Escalade-ын цонхны дотор талд цус шидэгдсэн байв.

Би түүнийг алахдаа баяртай байсан уу?

Үгүй.

Тэр өдөр ямар ч баяртай зүйл байгаагүй.

Зөвхөн өс хонзонгийн хүйтэн, хатуу сэтгэл ханамж.

Картер Уилсон бол USA Today болон Publishers Weekly-ийн хамгийн их борлуулалттай зохиолч бөгөөд арван нэгэн бие даасан сэтгэлзүйн триллер бичсэн, үүний дотор Barnes & Noble-ийн сар бүрийн сонголт “Tell Me What You Did” багтсан. Түүний бүтээлүүд томоохон худалдааны хэвлэлүүдээс од үнэлгээ авсан бөгөөд кино, телевизийн эрхийг худалдсан байдаг. Тэрээр “Making It Up” подкастын хөтлөгч, Unbound Writer-ийн үүсгэн байгуулагч бөгөөд зохиолчдод valmentaa, АНУ болон Францад ретрит, шууд семинар зохион байгуулдаг. Тэрээр эрэлттэй илтгэгч, ярилцагч, модератор бөгөөд Колорадогийн Эри хотод амьдардаг.